Cursus onderdelen

Vitaliteitsmassage en ‘lichaamsbewustwording’

(oude naam; neuro-reflex-massage)en lichaamsbewustwording

Wat meer over de cursus zelf

In de cursus leert men meer over tal van zaken (zie ook de artikelen elders in deze Website).

De massage

De vitaliteitsmassage is voor een groot deel gericht op het stimuleren van de 6 miljoen zenuwcellen in de huid,)3000 per vierkante centimeter) die in verbinding staan met het Autonoom zenuwstelsel, de hersenstam en de hersenen. Hierdoor gaan alle organen in het lichaam, zoals hart, longen, maag, darmen, lever, nieren, geslachtsorganen, enz beter functioneren en worden tal van klachten minder.
Bij deze massage wordt elk deel van het lichaam stevig gewreven tot warmtereactie optreedt, te beginnen met de achterkant (schouders, nek, ruggengraat, billen, achterkant van de benen en de voetzolen, binnenkant van de armen en handen), daarna de voorkant (borstkas, buik, voorkant van de benen en voeten, binnenkant van de armen en handen, en daarna het gezicht).

(zie verder het artikel ‘Massage’).

De LB-LE-methode (Lichaamsbewustwording en licht-energie)

Bij deze oefening ligt met op de rug. Door de LB-LE-methode gaat men het lichaam beter voelen en wordt de koppeling tussen lichaam en geest beter.
Deze methode is niet alleen een goede, maar een bijna noodzakelijke, aanvulling op de massage. Elke student moet deze methode bij zichzelf kunnen doen en aan anderen kunnen instrueren.

Ademhaling

Men leert ook waar men op moet letten bij het ademhalen en hoe men deze bij zichzelf en anderen kan verbeteren.

Veel onderwerpen komen aan bod

Tiijdens de cursus wordt over tal van onderwerpen gesproken, zoals:

Zeer goede resultaten door deze gecombineerde aanpak.

Door de massage, in combinatie met de LB-LE-methode ziet men verbeteringen op allerlei gebieden, zoals ; zich minder moe voelen; beter gaan slapen; beter kunnen concentreren; minder last van koude voeten en/of handen; minder worden van allerlei soorten pijnen, waaronder hoofdpijn, menstruatieproblemen, minder gevoelig worden voor negatieve energieën vanuit de omgeving en van anderen; minder last van stemmen horen; enz.

Bij kinderen: verbetering van het concentratievermogen en het leren; hulp bij bedplassen; hyperactieve kinderen worden actiever, verlegen kinderen worden assertiever;

Boeken lezen

Naast de stencils over tal van onderwerpen is het nodig dat men een aantal boeken leest, zoals:

Zie ook mijn boeken

Het autonome zenuwstelsel

De twee Zenuwstelsels (het Centrale en Autonome zenuwstelsel)
Klachten en ziekten, als gevolg van een slechte werking van het autonome zenuwstelsel.

Huidzone’s of huidsegmenten

De Engelse arts Dr. Head ontdekte in 1889 dat de huid van het lichaam in verschillende segmenten of zones is verdeeld. (Zie tekeningen)

Elke zone hangt samen met een deel van de sympathische deel van het A.Z.S. (Autonome ZenuwStelsel), de onderkant van de hersenen, langs de linker en rechter zijde van de ruggengraat tot onder naar het stuitje loopt. De grensstreng bestaat uit een aantal ganglions. In de ruggengraat bevinden zich zenuwcentra, vanwaar een zenuw naar elk ganglion of zenuwknoop van de grensstreng gaat. Vanuit elk ganglion gaat een zenuw naar een of meer organen in het hoofd, de keel, de borst,de buik en ook naar de bloedvaten, de spieren en naar een van de huidsegmenten of zone’s van Head.

Als een orgaan, bijvoorbeeld een hart, long, maag, darm, gal, lever, geslachtsorgaan, enz.niet goed werkt, heeft dat invloed op het daarbij behorende huidsegment,meestal een bepaald deel van dat huidsegment, dus niet op het hele huidsegment. Dat deel is dan bijvoorbeeld minder soepel en daardoor minder gevoelig voor omhoog trekken, opduwen, enz.

Head ontdekte ook dat het mogelijk is het A.Z.S. vanuit de huid te beinvloeden, en daarmede de organen, die met dat deel verbonden zijn, zoals door wrijven, drukken, trekken, masseren. De meest effectieve invloed blijkt die te zijn,waarbij men snel en krachtig wrijft, waardoor een grote warmte ontstaat.

De huid is het grootste orgaan in het lichaam. en beslaat bij volwassenen een oppervlakte van 1800 vierkante centimeter. Bij aktie of spanning zorgt de sympaticus ervoor dat er bloed uit de huid onttrokken wordt en daardoor koud wordt en dat de zweetkliertjes juist harder gaan werken, wat maakt dat men gaat zweten. Mensen,die een te sterk werkende sympathicus bezitten, wat meestal samen gaat met een te zwak werkende parasympaticus, hebben dan ook vaak last van koude handen en/of zweethanden. Nog vaker hebben ze last van koude voeten en/of zweetvoeten.

Het autonome zenuwstelsel regelt ook de huidweeerstand. Als de sympathicus te sterk functioneert, heeft men een te lage huidweerstand; een hoge huidweerstand is een teken dat de parasympathicus goed werkt. Bij de meeste mensen is de huidweerstand te laag. De huidweerstand is zeer gemakkelijk te meten met behulp van een huidweeerstand.

De huidweerstand is bij de voeten meestal lager dan bij de handen, hetgeen aangeeft dat het zenuwcentrum van de parasympathicus, dat zich in het heiligbeen en de onderbuik bevindt, minder goed werkt dan de centra van de parasymaticus,die zich in de hersenstam bevinden.

Het A.Z.S. staat ook in verbinding en beinvloedt de spieren en de botten.

Een ‘ huidsegment’ wordt ook wel dermatoom genoemd; een bepaalde spiergebied wordt ‘ myo-toom’ genoemd; een bepaald deel van de botten, die met een bepaald deel van het A.Z.S. in verbinding staan, wordt ‘ sclerotoom’ genoemd. In dit verband vraag ik me af of ‘kanker’, die zich inbotten nestelt, het gevolg is van botten, die minder goed zijn. Een groep organen, die met een bepaald deel van het A.Z.S. in verbinding staan, wordt viscero toom genoemd. De dermatomen liggen niet precies op hetzelfde niveau als de wervels. De ingewanden en meeste skeletspieren worden door meerdere spinale zenuwen geinnerveerd.

Bij afwijkingen is er een verhoogde gevoeligheid in de huid en atrofie van de spieren.(atrofie is verdwijnen, dus ook dunner en minder sterk)

Door deze verbindingen kunnen funktiestoornissen van organen negatieve invloed uitoefenen op corresponderend huid, spieren en andere organen. De huid reageert dan overgevoelig op aanraking, druk, temperatuur. Niet de hele huid hoeft gevoelig te zijn, het kan ook een klein gebied in een bepaald segment zijn. De huid kan zo gevoelig zijn dat wassen en druk van de kleding nauwelijks te verdragen zijn; ik herinner mij een jongen, die zo heftig reageerde op aanraking, dat hij dacht dat ik met mijn nagels in zijn nek en rug prikte. Ik liet hem die plekken zelf aanraken, toen merkte hij dat het ook pijn deed, terwijl hij wist dat hij er zelf niet echt op drukte met zijn vingertoppen zachtjes overheen wrijven, deed ook pijn.

Max Kibler ging na wat er in de huid gebeurt namelijk: verstoorde capillaire doorbloeding; vermindering van de Ph van het bloed, dat wil zeggen: een verschuiving naar de zure kant; minder goede zuurstofvoorziening; daling van de prikkeldrempel, dat wil zeggen een grotere gevoeligheid voor aanraking, druk, warmte; verlaagde of verhoogde huidtemperatuur (meestal koude handen of voeten en billen, soms juist zeer warme handen en voeten: verstoorde elasticiteit van de huid (wat men na kan gaan met optrekken en opduwen); sterker verbondenheid met de laag van het onderhuidse weefsel (een gezonde huid zit redelijk los); in een geval zag ik dat de huid extreem los zat, alsof het een leeggelopen ballon was; strijken met een stomp voorwerp wordt gevoeld alsof men met een scherp voorwerp of brandend voorwerp aanraakt; oplichten van de huid is pijnlijk of lijkt op drukgevoel, verschuiven van de huid ook; warmte en koude prikkels worden als pijnlijk ervaren (43-45graden?)

Verandering in spanning tussen huid en onderhuid. Bij een orgaanaandoening vindt men vaak een pijnpunt in het daarbij behorende huidsegment (een soort verharding in een spier in de vorm van een knoopvorming, spil of bandvorming.

Bij ‘acute ontsteking’ in de buik, lever, maag,enz waarbij de hele buikwand keihard wordt. Bij gal en leveraandoening een pijnlijk punt tussen linker schouderbladen en ruggengraat; bij hartstoornissen, eenzelfde punt aan de andere kant van de ruggengraat.

© Copyright Pieter Langedijk Instituut - Powered by Wordpress - Designed by Twan van Landschoot.