Het autonome zenuwstelsel
Het lichaam bezit twee zenuwstelsels, die, als men gezond is, nauw met elkaar samenwerken, namelijk: het Centrale zenuwstelsel en het Autonome Zenuwstelsel’.
Het Centrale zenuwstelsel bestaat uit een aantal onderdelen, zoals: de grote hersenen, die verschillende delen bestaan, zoals de linker en rechter hersenhelft, de Thalamus; het limbisch systeem, dat nauw samenhangt met gevoelens; de Frontale hersenkwab, die nauw samenhang met wat typisch menselijk is; de visuele hersenen achter in het hoofd; de kleine hersenen, die nauw samenhangen met de motoriek, en de zenuwen, die van de hersenen naar en het lichaam en de zintuigen (ogen, oren, huid, neus en tong) en vanuit het lichaam en de zintuigen, voor een groot deel door de ruggengraat, naar dehersenen gaan. al die zenuwen passeren de ‘ hersenstam’. ik zie de hersenstam als een soort ‘rotonde’ waar allerlei wegen elkaar passeren.
Het ‘Centrale Zenuwstelsel’ (C.Z.S.) bestaat uit twee soorten zenuwen; de ‘motorische’ of ‘efferente’ zenuwen en de ‘sensorische’ of afferente zenuwen. De motorische geven prikkels door vanuit de hersenen naar het lichaam, waaronder de spieren. De sensorische geven informatie vanuit het lichaam en de zintuigen door naar de hersenstam en de hersenen. De motorische zenuwen gaan, voor 80 procent, van de rechter hersenhelft naar het linker deel van het lichaam, en van de linker hersenhelft naar het rechter deel van het lichaam. De sensorische zenuwen geven prikkels of informatie vanuit het lichaam, waaronder de spieren, door aan de grote en kleine hersenen. Door de prikkels, die vanuit de spieren naar de hersenen gaan, weten de hersenen hoe ‘gespannen’ of ontspannen de spieren zijn.
De hersenstam.
De prikkels van de zintuigen, waaronder de spieren en de huid, gaan ook naar het waak-slaapcentrum in de hersenstam. Een sterke prikkels, zoals en harde klap, een fel licht, een schreeuw kan iemand in ‘één’ klap wakker maken.
Het centrale zenuwstelsel staat in dienst van het bewustzijn en de wil.
Het autonome zenuwstelsel
Naast dit centrale zenuwstelsel is er het Autonome of zelfstandige zenuwstelsel, (het A.Z.S.) dat ervoor zorgt dat organen en stelsel, zoals bloedvaten stelsel, het lymfevatenstelsel, enz, buiten de wil om, goed functioneren.
Het A.Z.S. zorgt ervoor dat het hart in een tempo van ongeveer 70 slagen per minuut klopt, dat de nieren urine afscheiden, dat de maag, de darmen, enz het voedsel verteren, dat de lever, de klieren voor interne secretie, enz goed functioneren.
Het A.Z.S bestaat uit twee, tegengestelde onderdelen namelijk: de ‘Sympathicus’ die activeert, wat bij veel mensen te actief is, en de ‘Parasympathicus’, die nauw samenhangt met ontspanning en ‘herstel’ na vermoeidheid of ziekte, wat bij veel mensen onderactief is.
De sympathicus komt in actie als men actief is, werkt, vecht, aanvalt of vlucht. Door langdurige en grote activiteit raakt deze zenuw uitgeput, wat men vaak ziet bij mensen, die gestresst zijn.
De sympathicus zorgt er tevens voor dat de maag en de darmen langzamer gaan werken, zodat het bloed en de energie, die voor de spijsvertering nodig zijn, gebruikt kunnen worden voor de actieve spieren. De sympathicus zorgt er ook voor dat de zweetkliertjes meer zweet gaan afscheiden en er minder bloed naar de huid gaat.
Veel mensen hebben koude handen en vochtige handen. Dit zijn tekenen dat de sympathicus te overactief is, wat vrijwel altijd samen gaat met een minder goed functioneren van de parasympathicus. Mensen met een te hard werkende sympathicus hebben dan ook vaak hoge bloeddruk, natte klamme handen, maagklachten, enz.
(zie verder het verslag over het autonoom Zenuwstelsel)
Het coördinatie-centrum van dit A.Z.S. bevindt zich in de ‘hypothalamus’, een centrum aan de onderkant van de grote hersenen. Deze hypothalamus beïnvloedt ook de hypofyse, een kliertje dat meer dan 30 hormonen afscheidt en alle andere hormoonproducerende klieren in het lichaam controleert zoals de schildklier, de thymus onder het borstbeen, de alvleesklier links van de maag, de bijnieren vlak boven de nieren en de geslachtsklieren.
De huidweerstand en het Autonoom zenuwstelsel.
De huid heeft een ‘weerstand’ voor zwakke elektrische stroompjes. Deze weerstand kan enorm variëren, van 0 tot 1.000.000 OHM per vierkante centimeter. Als men ontspannen is, at samenhangt met een goed werkende parasympathicus, is de huidweerstand hoger dan 100.000 OHM per vierkante centimeter. Bij gespannenheid, wat samenhangt met een actieve sympathicus, is de huidweerstand minder dan 100.000 OHM, vak zelfs lager dan 10.000 OHM.
De huidweerstand kan men op twee manieren meten, namelijk; via twee metalen plaatjes (elektroden) op de handpalmen of via een metalen stift, die op een ballpoint lijkt, op de toppen van de vingers en tenen; de tweede elektrode bestaat uit een koperen buisje, die men in de andere hand houdt.
Bij alle mensen, die als cliënt bij me komen is de sympathicus te actief en de huidweerstand dus erg laag. bij de voeten meestal lager dan bij de vingertoppen.
Met behulp van deze meter kan men aantonen dat de huidweerstand omhoog gaat. Men kan de huidweerstand op verschillende manieren beinvloeden, zoals door: zich te ontspannen; door stevige massage van de huid van het hele lichaam, zoals in de ‘ vitaliteitsmassage’ gebeurt; door alle delen van het lichaam te voelen; door rustig in- en uitademen; door paranormale genezing, door verwerken van onverwerkte problemen en emoties.
Een slecht werkende parasympathicus gaat vrijwel altijd gepaard met spanning in het achterhoofd en met angst wat te maken heeft met zich onveilig voelen en/of te hard werken, zich onvoldoende rust geven of perfectionisme. Tijdens de LB-LE-methode voelen vrijwel alle cliënten deze spanning, maar voelen ook dat deze minder worden door deze te ontladen en energie naar dat gebied te sturen.
De meeste mensen, die bij mij komen hebben last van koude handen en voeten, die soms ook klam of zweterig aanvoelen, wat erop wijst dat de sympathicus te actief is.
(zie voor verdere informatie: AZS-klachten)